Passing Through
Deze serie verbeeldt depressie als een eenzame tocht over open water.
Een kleine boot zeilt in een uitgestrekt landschap van water en lucht, kwetsbaar en blootgesteld aan veranderlijk weer en verschuivende horizonten. De beelden bewegen van hoe het is, van stilte naar storm, waar de boot niet de zee overwint maar haar doorstaat. Wanneer het licht terugkeert, voelt het landschap veranderd.
De serie suggereert dat herstel geen terugkeer is naar het verleden, maar een beweging vooruit — getekend door wat is doorstaan.
Waar de boot in het eerste beeld zeilt in een wereld “zoals hij er hoort uit te zien”, veranderen de kleuren van blauw naar een donkere storm, waarna het weer lichter wordt als de storm is overleefd. De boot herneemt haar reis in een omgeving met haar eigen kleuren.
Passing Through
This series visualises depression as a solitary journey across open water. Through the recurring presence of a small boat, the work translates an internal psychological state into a physical landscape.
The boat functions as a fragile yet persistent subject. It is never monumental, never heroic. Instead, it is small within vast space, exposed to shifting weather and unstable horizons. This imbalance between scale and environment reflects the disorientation of depression: the loss of control, the distortion of perspective, the sense of drifting without direction.
The sequence moves from stillness to rupture. Calm water becomes heavy air, wind fractures the surface, and the boat is gradually overwhelmed. The storm is not depicted as drama for spectacle, but as pressure and immersive, engulfing, inescapable. The boat does not conquer the sea; it survives it.
As light slowly returns, the images do not suggest restoration to a former state. Instead, colour deepens and atmosphere changes. The landscape feels altered. Survival leaves a mark. The work suggests that recovery is not a return to the past, but a movement forward. The calm after the storm carries a different depth, one that only exists because the storm has been endured.
The project responds to the increasing visibility of mental health discourse while acknowledging how difficult it remains to articulate lived experience. By using the sea as metaphor, the work creates space for recognition without literal representation.
